Το “στοιχειωμένο” σπίτι της Τζίνας Μπαχάουερ στο Χαλάνδρι

0
792
Το “στοιχειωμένο” σπίτι της Τζίνας Μπαχάουερ στο Χαλάνδρι

Σπίτια περασμένων αιώνων που κρύβουν μέσα τους ιστορίες μιας ολόκληρης εποχής, γεμάτα αναμνήσεις,αίγλη  και την ανάμνηση αυτών που τα κατοικούσαν..

Τα εγκαταλελειμμένα σπίτια μοιάζουν σαν να σταμάτησαν να προχωράνε στον χρόνο μετά τον θάνατο του ιδιοκτήτη τους, ένα από αυτά είναι και η διάσημη μονοκατοικία με τον μεγάλο κήπο σε μια υπέροχη και ενεργειακή περιοχή, δίπλα στο ρέμα Χαλανδρίου.
Ενα χειμωνιάτικο πρωί η ομάδα μας βρέθηκε εκεί. Η εικόνα εγκατάλειψης είναι εμφανής με την πρώτη κιόλας ματιά, ένα σπίτι που η ίδια η Τζίνα, είχε σκοπό να το αφιερώσει στην μουσική και να το κάνει ένα ανοιχτό ωδείο. 
The Queen Of Pianists.
Με αυτόν τον τίτλο έμεινε στην ιστορία , πάντα με ένα λαμπρό χαμόγελο. Η λάμψη της αρκούσε για να φωτίσει ένα ολόκληρο εστιατόριο”, αναφέρει ο συγγραφέας Μάρτιν Μάγερ.

Γεννήθηκε στις 21 Μαΐου του 1913 στην Αθήνα από πατέρα Αυστριακό και μητέρα Ιταλίδα. Το πρώτο της ρεσιτάλ ήταν σε ηλικία μόλις 8 ετών. Με της μουσικές σπουδές της στην Αθήνα έλαβε και τις πρώτες της τιμητικές διακρίσεις. Καθόταν πάντα στητά και έκανε πολύ λίγες χειρονομίες όσο μιλούσε. Όλη η έκφρασή της βρισκόταν στα μάτια της. Είχε τετράγωνους ώμους και έκανε τα μαλλιά της έναν τεράστιο, στρογγυλό κότσο.

19 ετών έφυγε για το Παρίσι για την ολοκλήρωση των σπουδών της. Το πρώτο της κοντσέρτο με ορχήστρα έγινε σε ηλικία 20 ετών το 1932 . αργότερα ταξίδεψε στο Λονδίνο ως μαθητευόμενη του Σεργκέι Ραχμάνινοφ. Από το 1935 και εξής η Μπαχάουερ τράβηξε τον δικό της δρόμο στη μουσική.
 Μόνιμη κάτοικος Αιγύπτου από το 1930  με τον πρώτο της σύζυγο, Ιωάννη Χριστοδούλου. Μετά τον αιφνίδιο θάνατό του το 1950, ξαναπαντρεύτηκε τον βρεττανό διευθυντής ορχήστρας Άλεκ Σέρμαν. Παιδιά δεν απέκτησε ποτέ.
κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, έδωσε πολλά κοντσέρτα ανάμεσα τους και για τα συμμαχικά στρατεύματα στη Μέση Ανατολή .

 22 Αυγούστου 1976  και ενώ όλα ήταν έτοιμα  στο Ηρώδειο, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της Ουάσιγκτον, η Τζίνα βρέθηκε νεκρή στο δωμάτιό της, από τον σύζυγο της. Την είχε προδώσει η καρδιά της, πέθανε από ανακοπή.

Εκείνη την νύχτα η Τζίνα είχε φορέσει ένα υπέροχο μαύρο φόρεμα με σκοπό να μαγέψει για άλλη μια φορά το κοινό της. Στην διαθήκη της άφηνε το σπίτι στο Ωδείου Αθηνών, με σκοπό να αξιοποιηθεί ως κέντρο εκπαίδευσης νέων μουσικών, δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ και έτσι ακόμα μέχρι και σήμερα το σπίτι παραμείνει ερειπωμένο γεμάτο μύθους και ιστορίες που γίνονται πόλος έλξης για τους κυνηγούς φαντασμάτων της Αθήνας.

Όλη η έκφρασή της βρισκόταν στα μάτια της. Είχε τετράγωνους ώμους και έκανε τα μαλλιά της έναν τεράστιο, στρογγυλό κότσο. Η λάμψη της αρκούσε για να φωτίσει ένα ολόκληρο εστιατόριο”, αναφέρει ο συγγραφέας Μάρτιν Μάγερ.
»…Θυμάμαι ακόμη και το μικρό χαριτωμένο σπίτι της Τζίνας Μπαχάουερ, στην οδό Προφήτη Ηλία. Οσάκις ερχόταν στην Ελλάδα έκανε σ’ αυτό λαμπρές συνάξεις. Πλήθος οι πολιτικοί και οι καλλιτέχνες. Όταν πέρασα πριν από καιρό και είδα τον κήπο αναρωτήθηκα πώς στο καλό χωρούσαν τόσοι άνθρωποι. Το σπίτι ερημώνει και στοιχειώνει με τα χρόνια.Στην Οδό Εθνικής Αντιστάσεως είχαν το σπίτι τους οι αδελφές Άννα και Μαρία Καλουτά, τη “Βίλα Μάννα”, και πολλές φορές τις έβλεπες τα απογεύματα στη βεράντα να πίνουν τον καφέ τους…»Απόσπασμα από το κείμενο του Μάνου Ελευθερίου «Το Χαλάνδρι που γνώρισα» (2004).
Για να τιμήσει την προσφορά της, το ελληνικό κράτος εξέδωσε γραμματόσημο το 1981, στα πλαίσια της σειράς Φεστιβάλ Αθηνών. Το 1976 καθιερώθηκε ο Διεθνής Διαγωνισμός Πιάνου Τζίνα Μπαχάουερ στο Σολτ Λέικ Σίτυ των ΗΠΑ, προς τιμήν της.
Το επιβλητικό της σπίτι στο ρέμα Χαλανδρίου, στην οδό προφήτη Ηλία αποτελεί την εστία του μύθου.

Μαρτυρίες για παράξενους ήχους που ακούγονται μέσα από το σπίτι τη νύχτα, μελωδίες πιάνου, κλάματα, φωνές, φήμες ή όχι; Μπορεί απλά η Τζίνα να έχει μείνει πίσω, εδώ στο σπίτι της, για να τελειώσει κάτι που δεν άρχισε ποτέ… Το τελευταίο της κονσέρτο…
Αποστολή – επιμέλεια Συντακτική ομάδα του Memory lifehttps://memorylifemagazine.blogspot.com/2021/10/blog-post_17.html

±