Γιατί κάθεσαι και χαλιέσαι για έναν άνθρωπο;

0
171
Γιατί κάθεσαι και χαλιέσαι για έναν άνθρωπο;

Γιατί κάθεσαι και χαλιέσαι για έναν άνθρωπο; Πολλές φορές το έχω σκεφτεί, διότι αυτά τα χρόνια βίωσα και εγώ ακριβώς το ίδιο. Γιατί εναποθέτουμε τόσο ψηλά έναν άνθρωπο και γιατί θεωρούμε τόσο δυνατό ένα πεπερασμένο ον;

Γιατί θεωρούμε απόλυτη την πεποίθηση ενός ανθρώπου όταν μας φέρεται αρνητικά; Γιατί να ισχύει η άποψη ενός ανθρώπου όταν δε γνωρίζει το βάθος της ανθρώπινης καρδιάς μας σε τελειότητα; Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που δε μας γνωρίζει σε τελειότητα, σε βάθος απόλυτο να εκφέρει μία γνώμη ή να μας συμπεριφέρεται φτωχά και εμείς να επηρεαζόμαστε;

Τόσος πόνος για έναν άνθρωπο, ένα φθαρτό ον, μία πεπερασμένη οντότητα όπως εμείς. Για ένα ον που και αυτός θα φθαρεί και που ενδέχεται να μην υπάρχει και σε λίγα χρόνια.

Μη δίνεις τόση δύναμη σε έναν άνθρωπο, σε έναν πεπερασμένο ον. Έναν άνθρωπο που ενδεχομένως κάνει λάθη στη κρίση του και θα ακολουθήσει και εκείνος την πορεία της φθαρτότητας και του θανάτου. Κανένας δεν είναι περισσότερος από εσένα, όλοι βρισκόμαστε στο στίβο της ζωής και έχουμε μία κοινή μοίρα. Αν έβλεπες τη γυναίκα που ποθείς τόσο επειδή σου αρέσει εξωτερικά μετά από είκοσι χρόνια με την αναμενόμενη φθορά, θα έβλεπες πως και εκείνη φθαρτή είναι…

Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

ΠΗΓΗ

±

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here