Δημήτρης Μητροπάνος . “Δεν είχε καταλάβει πόσο μεγάλος τραγουδιστής ήταν”

0
41
Δημήτρης Μητροπάνος . “Δεν είχε καταλάβει πόσο μεγάλος τραγουδιστής ήταν”

Γεννήθηκε στην Αγία Μονή, μια συνοικία των Τρικάλων -από την οποία καταγόταν η μητέρα του- στις 2 Απριλίου του 1948. Μεγάλωσε χωρίς τον πατέρα του, τον οποίο γνώρισε στα 29 του χρόνια. Μέχρι τα 16 του νόμιζε πως είχε σκοτωθεί στον Εμφύλιο Πόλεμο, όταν ήρθε ένα γράμμα το οποίο έλεγε πως ζει στην Ρουμανία. Ο πατέρας του καταγόταν από ένα χωριό της Καρδίτσας, το Καππά.

    Από μικρός δούλευε τα καλοκαίρια για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά του. Πρώτα ως σερβιτόρος στην ταβέρνα του θείου του και ύστερα στις κορδέλες κοπής ξύλων. Μετά την τρίτη γυμνασίου, το 1964, μετέβη στην Αθήνα να ζήσει με τον θείο του στην οδό Αχαρνών. Προτού τελειώσει το γυμνάσιο, άρχισε να εργάζεται ως τραγουδιστής. Χαρακτηριστικά τον φώναζαν από μικρό "βλαχάκι", λόγω και της καταγωγής του από την Θεσσαλία.

    Παράλληλα, οργανώθηκε στη Νεολαία των Λαμπράκηδων, καθώς είχε ήδη πολιτικοποιηθεί από νωρίς, δεχόμενος μάλιστα απειλές ότι δε θα τον άφηναν να σπουδάσει λόγω των αριστερών του καταβολών.

    Στην ίδια ηλικία, έπειτα από παρότρυνση του Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον οποίο γνώρισε σε μία συγκέντρωση της εταιρίας του θείου του στην οποία τραγούδησε, επισκέφτηκε την «Κολούμπια». Εκεί ο Τάκης Λαμπρόπουλος του γνώρισε τον Γιώργο Ζαμπέτα, δίπλα στον οποίο θα δουλέψει στα «Ξημερώματα». Τον Ζαμπέτα τον μνημονεύει ως μεγάλο του δάσκαλο και δεύτερο πατέρα. Όπως έχει δηλώσει, «ο Ζαμπέτας είναι ο μόνος άνθρωπος στο τραγούδι ο οποίος με βοήθησε χωρίς να περιμένει κάτι. Με όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες μου κάτι πήρα και κάτι έδωσα»

    Το 1966 ο Μητροπάνος συναντάται τυχαία, για πρώτη φόρα με τον Μίκη Θεοδωράκη και ερμηνεύει, στη θέση άλλου καλλιτέχνη, που τότε ασθενούσε, μέρη από τη «Ρωμιοσύνη» και το «Άξιον Εστί» σε μια σειρά συναυλιών στην Ελλάδα και την Κύπρο.
    Το 1967, ο Μητροπάνος ηχογραφεί τον πρώτο του 45άρη δίσκο, με το τραγούδι «Θεσσαλονίκη». Είχε προηγηθεί η ηχογράφηση του τραγουδιού «Χαμένη Πασχαλιά»,(Κουμπής μουσική - Ιατρόπουλος στίχοι) το οποίο όμως λογοκρίθηκε από τη Χούντα και δεν κυκλοφόρησε ποτέ.Σημαντική ήταν η συνεργασία του με τη δισκογραφική εταιρεία ΜΙΝΟΣ-ΕΜΙ, με την οποία έκανε μια δεύτερη μεγάλη καριέρα.[2]

    Στην πορεία που χάραξε στο δρόμο του λαϊκού έντεχνου, το 1972 υπήρξε ένας σημαντικός σταθμός: ο συνθέτης Δήμος Μούτσης και ο ποιητής-στιχουργός Μάνος Ελευθερίου κυκλοφορούν τον «Άγιο Φεβρουάριο», με ερμηνευτές τον Μητροπάνο και την Πετρή Σαλπέα, σηματοδοτώντας ένα σταθμό στην ελληνική μουσική.
    Τον Ιούλιο του 1999, ο Μητροπάνος και ο Μούτσης θα ξαναβρεθούν επί σκηνής το Ηρώδειο με την Δήμητρα Γαλάνη και την σοπράνο Τζούλια Σουγλάκου για δυο μουσικές βραδιές στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών. Οι συναυλίες αυτές ηχογραφούνται ζωντανά και κυκλοφορούν σε διπλό CD δύο μήνες αργότερα. Ακολουθούν «Ο Δρόμος για τα Κύθηρα» του Γιώργου Κατσαρού και «Τα Συναξάρια» του Γιώργου Χατζηνάσιου, έργα υψηλής ποιότητας αλλά και μεγάλης απήχησης στην ελληνική κοινωνία.

    Στη μακρόχρονη πορεία του στο ελληνικό τραγούδι, ο Δημήτρης Μητροπάνος συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους δημιουργούς του λαϊκού αλλά και του έντεχνου τραγουδιού. Γιώργος Ζαμπέτας, Μίκης Θεοδωράκης, Δήμος Μούτσης, Απόστολος Καλδάρας, Λάκης Παπαδόπουλος, Μάριος Τόκας, Σπύρος Παπαβασιλείου, Τάκης Μουσαφίρης («Εμείς Οι Δυο» κ.α.), Χρήστος Νικολόπουλος («Πάρε Αποφάσεις» σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου), Γιάννης Σπανός («Ο Μητροπάνος τραγουδάει Σπανό») ήταν οι συνθέτες με τους οποίους συνδέθηκε επαγγελματικά, χτίζοντας μια καριέρα συνυφασμένη με την ελληνική λαϊκή μουσική παράδοση, μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1980.

    Η συμμετοχή του σε δίσκους των Λάκη Παπαδόπουλου (με το τραγούδι «Για Να Σ' Εκδικηθώ») και Νίκου Πορτοκάλογλου («Κλείνω Κι Έρχομαι») αναδεικνύουν εκείνη την εποχή την ευρεία γκάμα της ερμηνείας του και προαναγγέλλουν μια στροφή στον τρόπο ερμηνείας του, που θα οδηγήσει σε μια σειρά από δίσκους που άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό την έννοια του καλού σύγχρονου λαϊκού τραγουδιού.

    Οι συνεργασίες με τον Μάριο Τόκα και το Φίλιππο Γράψα («Η Εθνική Μας Μοναξιά» το 1992 και «Παρέα Μ' Έναν Ήλιο» το 1994) συνδυάζουν τη λαϊκή υφή και συναίσθημα με τη πιο βαθιά έννοια στίχων και τη χρησιμοποίηση λέξεων πιο επιτηδευμένων. Παράλληλα, η απήχηση των τραγουδιών στην κοινωνία και η εμπορική επιτυχία αναδεικνύουν αυτές τις δημιουργίες ως εργαλεία αλλά και συμπτώματα της εξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας. Από το 1992 και μετά την συνεργασία του με τον Μάριο Τόκα ο Μητροπάνος καθιερώνεται στο Πάνθεον των Ελλήνων τραγουδιστών.

    Η πολύ σημαντική συνεργασία με τον Θάνο Μικρούτσικο το 1996, στον δίσκο «Στου Αιώνα Την Παράγκα», σε στίχους Άλκη Αλκαίου, Κώστα Λαχά, Λίνας Νικολακοπούλου και Γιώργου Κακουλίδη, αποτελεί στροφή του ερμηνευτή σε ακόμα πιο «έντεχνες» διαδρομές, διατηρώντας και πάλι την ταυτότητα του λαϊκού. Μετά το 1996 και την πιο επιτυχημένη του συνεργασία στην Ελληνική Δισκογραφία, ο Μητροπάνος αναγνωρίζεται ως η Εθνική Φωνή της Ελλάδας!

    Ο Μητροπάνος συνεχίζει στα ίδια μονοπάτια, με τραγούδια των Μικρούτσικου, Κορακάκη, Μουκίδη, Παπαδημητρίου κ.α. στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές του 2000. Από τις τελευταίες δουλειές του Θεσσαλού αοιδού, ξεχωρίζει το «Πες Μου Τ' Αληθινά Σου» σε μουσική Στέφανου Κορκολή και στίχους Ελεάνας Βραχάλη και Νίκου Μωραΐτη, αλλά και η ζωντανή ηχογράφηση «Υπάρχει Και Το Ζεϊμπέκικο», από το πρόγραμμα - ωδή στον εθνικό χορό της Ελλάδας, μαζί με τους Θέμη Αδαμαντίδη και Δημήτρη Μπάση, καθώς επίσης και ο δίσκος «Στη Διαπασών», ο οποίος περιέχει 12 λαϊκά τραγούδια και μια μπαλάντα. Από τα τραγούδια του δίσκου ξεχωρίζει το τραγούδι «Η Εκδρομή» του Γιάννη Μηλιώκα, το οποίο γράφτηκε για την επιστροφή του ερμηνευτή στη δισκογραφία μετά από ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας.


    Τελευταίες δισκογραφικές δουλειές του Δημήτρη Μητροπάνου, ήταν η ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας του στο Ηρώδειο (Σεπτέμβριος 2009), αποτελούμενη από 2 CD με τον τίτλο «Τα Τραγούδια Της Ζωής Μου», και ο δίσκος «Εδώ Είμαστε» με τραγούδια του Σταμάτη Κραουνάκη σε στίχους του ίδιου, της Λίνας Νικολακοπούλου, του Μάνου Ελευθερίου, του Λάκη Λαζόπουλου και ένα ποίημα του Κωστή Παλαμά.

    Τον Ιούνιο του 2012, κυκλοφορεί το άλμπουμ-αφιέρωμα στο συνθέτη Μάριο Τόκα με τίτλο «Ήλιος Κόκκινος», στο οποίο συμμετέχει μεταξύ άλλων ο Δημήτρης Μητροπάνος με τρία τραγούδια («Της Μοναξιάς Οι Σκλάβοι», «Γράψε Μου Κάτι», «Υπάρχουν Κάτι Μελωδίες»). Τα τραγούδια αυτά σε μουσική του Τόκα είναι και τα τελευταία που ηχογράφησε ο Δημήτρης Μητροπάνος και μάλιστα λίγες μέρες πριν το θάνατό του. Μεγάλες, διαχρονικές του επιτυχίες ήταν τα τραγούδια «Σ' Αναζητώ Στη Σαλονίκη», «Πάντα Γελαστοί», «Ρόζα», «Τα Λαδάδικα».

    Στις 17 Απριλίου του 2012, ο Δημήτρης Μητροπάνος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Υγεία με οξύ διαρροϊκό σύνδρομο και εμετούς. Εκεί εμφάνισε πνευμονικό οίδημα και μεταφέρθηκε στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όπου και άφησε την τελευταία του πνοή στις 11:00 το πρωί, σε ηλικία 64 ετών. Η κηδεία του έγινε στις 19 Απριλίου 2012, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, ενώ η σορός του βρισκόταν από νωρίς το πρωί στο παρεκκλήσι του νεκροταφείου (Άγιος Λάζαρος), όπου παρευρέθηκαν για έναν τελευταίο αποχαιρετισμό φίλοι, συγγενείς αλλά και χιλιάδες κόσμου.

Ήταν παντρεμένος με τη Βένια Μητροπάνου, με την οποία απέκτησε δυο κόρες.

    Δημήτρης Μητροπάνος: Η «Ρόζα» ήταν στα αζήτητα μέχρι που έγινε λαϊκός ύμνος στα χείλη του

«Πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία, πώς η Ιστορία γίνεται σιωπή…»

    Στις 19 Απριλίου 2012, 45.000 κόσμου βρέθηκαν στο Α' νεκροταφείο Αθηνών για να αποτίσουν φόρο τιμής και να πουν το «ύστατο χαίρε» σε έναν πολύ μεγάλο της μουσικής, στον Δημήτρη Μητροπάνο, ο οποίος είχε αφήσει την τελευταία του πνοή δύο ημέρες πριν, στις 17 Απριλίου, έπειτα από τη σύντομη νοσηλεία του στο νοσοκομείο «Υγεία».

Ανάμεσα στα εκατοντάδες τραγούδια που είχε προλάβει να ερμηνεύσει στα 40 και πλέον χρόνια της καριέρας του, εκείνο που αναμφίβολα άφησε ανεξίτηλο σημάδι στα αυτιά και τις ψυχές των ανθρώπων είναι η «Ρόζα», σε στίχους του Άλκη Αλκαίου και μουσική του Θάνου Μικρούτσικου.

Η ιστορία ενός «ύμνου» που έμενε στα αζήτητα

Ίσως σήμερα, τόσα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, να μοιάζει αδιανόητο ότι αυτό το κομμάτι παρέμενε σε ένα συρτάρι για περίπου 20 χρόνια, πριν τελικά ειπωθεί από τα χείλη του Δημήτρη Μητροπάνου. Κι όμως, η «Ρόζα» γράφτηκε το 1976 από τον επίσης σπουδαίο Άλκη Αλκαίο για να ηχογραφηθεί με τη φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου, όπως την ξέρουμε σήμερα, το 1996 μαζί με τα υπόλοιπα του δίσκου «Στου αιώνα την παράγκα», σε στίχους Άλκη Αλκαίου, Κώστα Λαχά, Λίνας Νικολακοπούλου, Γιώργου Κακουλίδη και σε μουσική όλων του Θάνου Μικρούτσικου.

    Όταν, λοιπόν, ο Αλκαίος έδωσε τη «Ρόζα» στον Μικρούτσικο το 1976 για να τη μελοποιήσει, εκείνος ναι μεν είχε πολύ γρήγορα έμπνευση για τη μουσική που έπρεπε να συνοδεύει αυτούς τους στίχους αλλά η ώρα ήταν περασμένη και, μη θέλοντας να ενοχλήσει τους γείτονες της πολυκατοικίας που έμενε, έκανε μια υποτυπώδη ηχογράφηση, πατώντας τη σουρντίνα του πιάνου  του (ένα εξάρτημα που προσαρμόζεται στα έγχορδα όργανα για να "πνίγει" τον ήχο).

    Όπως ίσως ήταν αναμενόμενο, αυτή η μέτρια ηχογράφηση δεν έπεισε μεγάλους καλλιτέχνες (μεταξύ αυτών και τη Χαρούλα Αλεξίου) για την αξία του κομματιού κι έτσι για περίπου 20 χρόνια η «Ρόζα» έμενε στο αρχείο του Θάνου Μικρούτσικου. Για καλή τύχη της μουσικής και όλων μας, όμως, προέκυψε η συνεργασία του συνθέτη με τον τραγουδιστή το 1996 για τις ανάγκες του δίσκου «Στου αιώνα την παράγκα». Έτσι, η «Ρόζα» βγήκε από το συρτάρι και απέκτησε την υπόσταση που όλοι μας γνωρίζουμε, με τη φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου.

    Όσον αφορά στην ηχογράφηση του κομματιού, ούτε αυτή ήταν μια εύκολη υπόθεση. Ο Θάνος Μικρούτσικος έχει δηλώσει στη βιογραφία του «Ο Θάνος και ο Μικρούτσικος», που επιμελήθηκε ο δημοσιογράφος και στιχουργός Οδυσσέας Ιωάννου: «Οι ηχογραφήσεις ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 1996. Η "Ρόζα" μας παίδεψε πολύ στο στούντιο. Δεν μπορούσαμε να βρούμε τον τρόπο που θα έπαιζαν τα τύμπανα. Ήμασταν έξι ώρες και προσπαθούσαμε να βρούμε κάτι που θα με ικανοποιούσε. Ντράμερ ήταν ο σπουδαίος μουσικός Νίκος Καπηλίδης. Δεν ήθελα τα τυπικά χτυπήματα του ζεϊμπέκικου. Κάποια στιγμή ζητάω από τον Καπηλίδη να βγάλει το πουκάμισό του! "Σοβαρολογείτε;", με ρωτάει. "Απολύτως", του απαντάω. Βγάζει το πουκάμισο και ζητάω αν υπάρχει στο στούντιο καμιά προβιά για να φορέσει!

Προβιά βέβαια δεν βρήκαμε, αλλά λέω στον Καπηλίδη να σκεφτεί ότι είναι ένας Βίκινγκ και να παίξει το κομμάτι όπως θα έπαιζε το ζεϊμπέκικο ένας Βίκινγκ. Τα κατάφερε απόλυτα». Μάλιστα, ο συνθέτης θυμάται ότι ο Δημήτρης Μητροπάνος δεν μπορούσε επί δύο εβδομάδες να ερμηνεύσει το κομμάτι επειδή είχε τρακ!

    Στο Ηρώδειο, ο Δημήτρης Μητροπάνος ερμηνεύει τη «Ρόζα» υπό βροχή και ο κόσμος όρθιος τον χειροκροτά

Δεν θα ήταν υπερβολή αν, παραφράζοντας τον ποιητή, λέγαμε πως ο Μητροπάνος μ’ ένα τραγούδι ξεκλείδωσε όλη την αθανασία. Γιατί πώς στ’ αλήθεια πεθαίνει κάποιος όταν δεν σταματά να βρίσκεται στα χείλη των ανθρώπων, σε λύπες και χαρές;

    To μυστικό του Δημήτρη Μητροπάνου, που κράτησε 27 ολόκληρα χρόνια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αποκαλύπτει  η κόρη του Γιώργου Ζαμπέτα, Καίτη.
    Ήταν 10 Μαρτίου 1992 όταν ο Γιώργος Ζαμπέτας οδηγήθηκε στην τελευταία του κατοικία στο Γ’ Νεκροταφείο. Άφησε την τελευταία του πνοή από καρκίνο, στο νοσοκομείο «Σωτηρία». Ήταν 67 ετών. Ανάμεσα στους καλλιτέχνες που εκτίμησαν το έργο του ήταν και ο Δημήτρης Μητροπάνος. Η σύζυγος του Ζαμπέτα, Αργυρώ, ήθελε να φτιάξει ένα μνήμα αντάξιο της καλλιτεχνικής του αξίας, αλλά κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατό λόγω της οικονομικής της κατάστασης.
    Όπως αποκαλύπτει στην εφημερίδα Espresso η κόρη του Γιώργου Ζαμπέτα, Καίτη, ο Δημήτρης Μητροπάνος έδωσε για τον τάφο του μεγάλου μουσικοσυνθέτη, εκείνη την εποχή, 1.000.000 δραχμές: «Ο Μητροπάνος έφτιαξε το μνήμα του πατέρα μου Γιώργου Ζαμπέτα και ζήτησε από τη μάνα μου να μην το μάθει κανείς. Δεν το ήξερε ούτε η οικογένεια του Δημήτρη. Μεταξύ τους είχαν μια σχέση πατέρα - γιου».

    Τότε ο Μητροπάνος είχε πει στη σύζυγο του Γιώργου Ζαμπέτα «Δεν θέλω να το μάθει κανείς κυρά Αργυρώ. Αυτό θα είναι το μυστικό μας». Τέσσερα χρόνια αργότερα η Αργυρώ Ζαμπέτα έφυγε από τη ζωή και πριν πεθάνει το εκμυστηρεύτηκε στην κόρη της, λέγοντας: «Παιδί μου, να το ξέρεις. Τον τάφο του πατέρα σου τον έφτιαξε ο Μητροπάνος».

    Μητροπάνος - Ζαμπέτας: Η ιστορία πίσω από το τραγούδι «Θεσσαλονίκη»

    Ο στιχουργός Ηλίας Ηλιόπουλος τον Σεπτέμβριο του 1966, επέστρεφε από το Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης, και στο αεροπλάνο προς Αθήνα έγραψε τους στίχους του τραγουδιού «Θεσσαλονίκη» σ' ένα χαρτάκι. Μόλις προσγειώθηκε το αεροπλάνο στο Ελληνικό συναντήθηκε με τον Ζαμπέτα και του έδωσε το τραγούδι για να το μελοποιήσει. Ο Ζαμπέτας ήθελε για ερμηνευτεί τον Κώστα Χατζή όμως ο Ηλιόπουλος του είπε πως αυτό το τραγούδι θα έκανε μεγαλύτερη επιτυχία αν το ερμήνευε ο Δημήτρης Μητροπάνος κι ο Ζαμπέτας τελικά συμφώνησε.

    Αρχές της δεκαετίας του ΄60. Στην «Τριάνα» του Χειλά, από τα πιο γνωστά μαγαζιά της νυχτερινής Αθήνας, ένα γυμνασιόπαιδο παρακολουθεί όλο το βράδυ όρθιο το ίνδαλμά του, Στέλιο Καζαντζίδη, ο οποίος τραγουδά με τη Μαρινέλλα. Εκείνη τη στιγμή δεν φανταζόταν ότι λίγα χρόνια αργότερα, ο κόσμος θα χειροκροτούσε τον ίδιο. Ήταν ο Δημήτρης Μητροπάνος....

    “Μικρή Μόσχα” είχε αποκαλέσει τη γειτονιά στην οποία μεγάλωσε, επειδή στη συνοικία όπου γεννήθηκε, στις 2 Απριλίου του 1948, στην Αγία Μονή Τρικάλων, οι περισσότερες οικογένειες ήταν αριστερές. Ο πατέρας του ήταν κομμουνιστής που συμμετείχε στον εμφύλιο. Ο Μητροπάνος δεν τον γνώρισε διότι είχε φύγει από το σπίτι κυνηγημένος. Μεγάλωσε με τη μάνα του μέσα στη φτώχεια, την πείνα και τις στερήσεις....

    Αναγκαστικά από μικρός δούλευε τα καλοκαίρια. Πάντα όμως έβρισκε χρόνο για τραγούδι. Με τα γειτονόπουλα είχαν φτιάξει χορωδία και τραγουδούσαν τα βράδια καντάδες. Κάποτε βρέθηκε με την παρέα στην Ελάτη, σε κατασκήνωση που είχε ο Γιώργος Σαμολαδάς, φίλος και στιχουργός του Απόστολου Καλδάρα. Εκεί τον πρωτάκουσε και ο Καλδάρας και του είπε: “Έχεις καλή φωνή, είσαι μικρός όμως και πρέπει να την δουλέψεις”....

    Ο 12χρονος  Μητροπάνος χάρηκε, αλλά εκείνη την εποχή το τραγούδι δεν ήταν μέσα στα σχέδια του. Τα όνειρά του ήταν άλλα. Σύντομα γράφτηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα, σε μια εποχή κατά την οποία τα πάθη ήταν έντονα και ο αντικομμουνισμός κυριαρχούσε στον δημόσιο βίο. Όπως είπε, οι ιδέες και το αριστερό παρελθόν της οικογένειάς του ήταν οι αιτίες για να κηρυχθεί “ανεπιθύμητος” από τα γυμνάσια της περιοχής. Το ίδιο έγινε και στην Αθήνα. Η πολιτική δράση Το  1964 μετακόμισε στην Αθήνα με τον θείο του, που μόλις είχε έρθει από την εξορία για να τελειώσει το γυμνάσιο. Αμέσως ανέπτυξε έντονη πολιτική δράση. Έγινε μέλος της νεολαίας Λαμπράκη, συμμετείχε σε πορείες, εξέφραζε ανοιχτά τις ιδέες του. Οι καθηγητές του τον συμβούλευαν «να τα παρατήσει και να βρει καμιά δουλειά»....

    Ακόμα και το δίπλωμα οδήγησης κατάφερε να το βγάλει μετά τη μεταπολίτευση. Τελικά ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές σε ιδιωτικό σχολείο. Στα χρόνια που ακολούθησαν έμεινε πιστός στις απόψεις του, αλλά συνέχισε πλέον μακριά από την κομματικά δράση, καθώς δεν ήθελε να ακολουθεί την αυστηρή κομματική γραμμή....

    Η γνωριμία με τον Ζαμπέτα, τον Θεοδωράκη και τον Μπιθικώτση Με τον θείο του βρέθηκαν σε νυχτερινό κέντρο στο οποίο τραγουδούσε ο Μπιθικώτσης. Μόλις τελείωσε το πρόγραμμα, η παρέα του θείου του τον έβαλε να τραγουδήσει. Όταν τον άκουσε ο Μπιθικώτσης του είπε: «Εσύ πρέπει να γίνεις τραγουδιστής, έλα να σε πάω εγώ στην Columbia». Έτσι κι έγινε....

    Στην Columbia του συνέστησαν τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον άνθρωπο που έγινε δεύτερος πατέρας του. Πριν το καταλάβει, ο Ζαμπέτας τον υιοθέτησε καλλιτεχνικά και τον ενέταξε στο σχήμα που εμφανιζόταν στα «Ξημερώματα». Ήταν μόλις 16 ετών. Τα βράδια τραγουδούσε και το πρωί πήγαινε σχολείο. Ο συνθέτης τον πήρε υπό την προστασία του και ποτέ δεν τον ενόχλησε η αριστερή πολιτική του δράση.  Άλλωστε και ο Ζαμπέτας είχε περάσει από την ΕΠΟΝ κατά τη διάρκεια της κατοχής, χωρίς όμως να συμφωνεί ιδεολογικά με τον κομμουνισμό.

    Ο μεγάλος δάσκαλος του χάρισε και την πρώτη του επιτυχία, τη “Θεσσαλονίκη”, το 1967. Είχε προσπαθήσει και στο παρελθόν να ηχογραφήσει τραγούδια, αλλά η λογοκρισία τα απέρριψε. Το 1966 τυχαία είχε γνωρίσει τον Θεοδωράκη, ο οποίος εκτίμησε τη χροιά της φωνής και τον χαρακτήρα του. Ένας καλλιτέχνης του Μίκη ασθένησε και κάποιος έπρεπε να τον αντικαταστήσει σε σειρά συναυλιών στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Ο ταλαντούχος και καλότυχος Δημήτρης Μητροπάνος, ερμηνεύει κομμάτια από  τη «Ρωμιοσύνη» και το «Άξιον Εστί». Ο ίδιος θυμάται ότι είχε παγώσει και τον έσπρωξε ο Ξυλούρης για να βγει στη σκηνή....

    Τα τραγούδια της καριέρας του παρόλο που είχε παραδεχθεί ότι δεν του άρεσε καθόλου η διαδικασία της ηχογράφησης και του στούντιο, έκανε πολλούς δίσκους κατά τη διάρκεια της πορείας του. Πρώτος σημαντικός σταθμός στην καριέρα του ήταν ο δίσκος “Άγιος Φεβρουάριος” σε μουσική Δήμου Μούτση και στίχους Μάνου Ελευθερίου. Θεωρούσε ότι ο συγκεκριμένος δίσκος, μαζί με το έργο «Στου Αιώνα την Παράγκα» που έκανε  με τον Θάνο Μικρούτσικο, ήταν οι καλύτερες δισκογραφικές δουλειές του. Ήταν μεγάλος ερμηνευτής και πάντα καλότυχος. Η περίφημη “Ρόζα” ήταν  χρόνια στο συρτάρι του Μικρούτσικου μέχρι να τη δώσει στον Μητροπάνο να την τραγουδήσει. Το ίδιο συνέβη και με το “Σε αναζητώ στη Σαλονίκη” του Μάριου Τόκα....

    Ο Τόκας αρνιόταν πεισματικά επί χρόνια να το δώσει σε κάποιον ερμηνευτή. Οι περισσότεροι πίστευαν ότι το τραγούδι δεν θα αρέσει στον κόσμο, επειδή  είχε «δύσκολους» στίχους. Η συνεργασία με τον Τόκα, το 1992 τον έστρεψε σε πιο έντεχνους δρόμους. Είκοσι χρόνια μετά, συμμετείχε στο άλμπουμ-αφιέρωμα στο συνθέτη Μάριο Τόκα με τίτλο «Ήλιος Κόκκινος”. Αυτή ήταν και η τελευταία του ηχογράφηση, λίγες μέρες πριν από τον θάνατο του, στις 17 Απριλίου του 2012. Στη 45χρονη πορεία του στο ελληνικό τραγούδι.
    Ο Δημήτρης Μητροπάνος συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους δημιουργούς του λαϊκού αλλά και του έντεχνου τραγουδιού. Όπως είπε ένας φίλος του «ήταν μεγάλος καλλιτέχνης και μέγιστος άνθρωπος»....

    Υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες λαϊκές φωνές της Ελλάδας, ωστόσο καμία λεκτική περιγραφή δεν μπορεί να αποδώσει το μεγαλείο της φωνής του. Ο Δημήτρης Μητροπάνος αγαπήθηκε όσο λίγοι κυρίως για το συναίσθημα με το οποίο ερμήνευε τα τραγούδια, τόσο στο στούντιο όσο και στις ζωντανές του εμφανίσεις.

    Συγκυριακά, ο Δημήτρης Μητροπάνος "έφυγε" την ίδια μέρα, ένα χρόνο ακριβώς μετά τον θάνατο του επίσης κορυφαίου, Νίκου Παπάζογλου (2011)

ΜΑΡΙΑ ΚΑΣΙΞΙΔΗ ΓΙΑ ΤΟ RADIOGREECE

±

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here