ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ

Μεγαλώνω, κι έμαθα να δίνομαι, μα να μην σκορπίζομαι..

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Άλλος ένας χρόνος που πέρασε και μου δίδαξε τόσα πολλά πράγματα.. Μου έμαθε ότι η ζωή είναι στιγμές. Είναι ανάσες γαλήνης, είναι στιγμές που σου κόβεται η ανάσα, όχι πάντα καλές στιγμές! Υπάρχουν και οι στιγμές που θες να βάλεις τα ποδια στο κεφάλι και να φύγεις μακριά. Ακομα και αυτές οι στιγμές που φοβάσαι που θες να φωνάξεις δυνατά, βλέπεις αργότερα ότι είναι δώρα για

Μην σε προδώσεις και ετούτη τη φορά, ακούς;

Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Προδοσία… Λέξη τίτλος, σαν από παλιά ελληνική ταινία. Αυτές με τις μεγάλες, βαρυγδουπες κουβέντες, τις δυνατές ερμηνείες και τα υγρά από τις θάλασσες μάτια! Βαριά κουβέντα για έναν ελαφρύ, κατά βούληση, Αύγουστο που θες να αραξεις, να πετάξεις, να περάσεις καλά χωρίς πολλές έννοιες. Όμως μήπως είναι τώρα άραγε η καλύτερη ευκαιρία για να σκεφτείς λίγο που πραγματικά είσαι; Εντάξει, άδειασες βαλίτσα, άφησες το ρολόι στην

Καλοκαίρι σαν τα παιδιά με άρωμα από πούδρα, και γεύση παγωτό σοκολάτα!

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Εκείνα τα καλοκαίρια που τα φιλία του έμοιαζαν σαν θαλασσινό αλάτι. Σαν γεύση από παγωτό, εκείνου του πραγματικού. Που το παγωτό σοκολάτα ήταν μια γεύση και όχι δέκα με διαφορετικές εκδοχές. Καλοκαίρι σαν τον αέρα που μοσχοβολούσε καρπούζι πάνω στα φρεσκοπλυμένα ρούχα από τα χεράκια της μαμάς. Που ο μπαμπάς φώναζε να ντυθούμε γρήγορα για να μην χάσουμε το μπάνιο. Που ανυπομονουσαμε να πάρει ούζο για

«Να κοιμάσαι ευτυχισμένος. Να εκπέμπεις αγάπη. Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί…»

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις για όλα τα προβλήματα της ζωής σου, ούτε έχω απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙ όμως μπορώ να σ’ ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου. Δεν μπορώ ν’ αλλάξω το παρελθόν ή το μέλλον σου. Όμως όταν με χρειάζεσαι θα είμαι εκεί μαζί σου. Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου. Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου να