Ο πρώτος και σημαντικότερος παράγοντας στην ευτυχία μας είναι αυτό που είμαστε- η προσωπικότητά μας. (ARTHUR SCHOPENHAUER)

To μέτρο της δυνατής ευτυχίας του καθενός είναι προκαθορισμένο από την ατομικότητά του. Ιδιαίτερα οι πνευματικές δυνάμεις του είναι εκείνες που καθορίζουν μια για πάντα την ικανότητά του για υψηλού επιπέδου απολαύσεις. Εάν η πνευματική του δυνατότητα είναι περιορισμένη, οποιαδήποτε προσπάθεια έξω από τον ίδιο, οτιδήποτε κι αν κάνουν οι άνθρωποι ή η μοίρα γι’ αυτόν, δεν θα καταφέρει να τον ανυψώσει πάνω από το συνηθισμένο επίπεδο της ανθρώπινης ευτυχίας

Μα πως ζούσαμε τότε… …χωρίς κανάλια …χωρίς τάμπλετ …χωρίς πλέιστέισον …χωρίς άιφον …χωρίς εορτοδάνεια …ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ!

Παλιότερα δεν υπήρχαν τηλεοράσεις, στερεοφωνικά, ή τηλεοπτικά παιχνίδια, δεν υπήρχαν χρήματα για ακριβά παιχνίδια και οι γονείς μας ήταν πολύ απασχολημένοι για να ασχοληθούνε μ΄εμάς. Ευτυχώς η κίνηση στους δρόμους ήταν μικρή η δεν υπήρχε, οπότε ο δρόμος ήταν η παιδική χαρά μας Οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, καθώς και στους μικρούς κήπους μπροστά Παίζαμε έξω έως ότου βράδιαζε και δεν βλέπαμε πια. Απο τα χαρακτηριστικά στοιχεία της παλαιότερης εποχής ήταν

Άφησε πίσω σου ό,τι σε πονά … Μια κ΄ καλή. Χωρίς γυρισμό.

Υπήρξε μια περίοδος στη ζωή μου που ήμουν στο ίδιο σημείο με εσένα. Βρισκόμουν σε μια σχέση που με είχε κάνει να χάνω πλήρως την επαφή με τον εαυτό μου. Μια σχέση που με τύφλωνε και με εξανάγκαζε να ξεχνώ όλα όσα είχαν σημασία για εμένα. Αλλά όσο περισσότερο το σκέφτομαι τώρα, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι ήμουν εγώ αυτή που είχα παγιδευτεί μέσα σε ένα ατσάλινο κλουβί. Κι όμως, εκείνη

Τι γίνεται και χαλάνε όλα;

Γιατί οι προδιαγραφές είναι καλές και στην πορεία χαλάνε; Μήπως δεν πιστεύουμε αρκετά στον εαυτό μας, ότι δηλαδή μπορούμε να τα καταφέρουμε; Μήπως δεν εμπιστευόμαστε αρκετά τον άλλον ότι θα είναι εκεί, δίπλα μας; Ή μήπως ο άλλος δεν πιστεύει αρκετά σε εαυτό του; Μήπως ο άλλος…; Μήπως αφήνουμε πολύ τον άλλο να μπαίνει; Μήπως είμαστε πολύ χαλαροί; Μήπως είμαστε πολύ άκαμπτοι; Θα μπορούσα να γράφω συνέχεια λόγους, λόγους και

Γιαγιά σε ευχαριστώ. Κάποτε με έκανες να πιστεύω ότι σοκολάτα αρκεί για να είμαι ευτυχισμένη.

Γιαγιά σε ευχαριστώ. Κάποτε με έκανες να πιστεύω ότι σοκολάτα αρκεί για να είμαι ευτυχισμένη. Γιαγιά σε ευχαριστώ. Μου δίδαξες ότι η αγάπη για κάποιον ξεπερνά τους όποιους περιορισμούς της ηλικίας και δε σταματάει ποτέ να προσφέρει. Τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει από το να προσφέρεις στον άνθρωπο που αγαπάς, κανένα εμπόδιο, καμία κούραση, τίποτα. Γιαγιά σε ευχαριστώ. Τα γκρίζα σου μαλλιά δεν με εμπόδισαν , πολλές φορές, να

Όταν φτάνεις στα όρια σου, ο εαυτός σου σε προειδοποιεί ότι χρειάζεσαι αλλαγή

Αντί να σπαταλάς τεράστια ποσά ενέργειας ελπίζοντας να αλλάξεις τους πάντες και τα πάντα, άρχισε να αλλάζεις τον εαυτό σου. Την επόμενη φορά που θα νιώσεις ότι έχει κολλήσει σε ένα οικείο σου μοτίβο, ρώτα τον εαυτό σου: «Πώς τα κατάφερα και ξαναζώ την ίδια εμπειρία;» Η αλλαγή δεν είναι εύκολη. Ο Τζιμ Ρον, ένας από τους μέντορές μου, που οι ιδέες του έγιναν καταλύτες για πολλές από τις δικές

Στη ζωή πολλοί άνθρωποι θα μας βλάψουν , θα μας κάνουν κακό και θα μας αδικήσουν. Και σίγουρα αυτό δεν αρέσει σε κανένα μας.

Του Γιάννη Αραχωβίτη «Η κακία είναι μια ανοησία για εκείνους που δεν έχουν καταλάβει ότι δεν ζούμε για πάντα» – Αριστοτέλης Στη ζωή πολλοί άνθρωποι θα μας βλάψουν , θα μας κάνουν κακό και θα μας αδικήσουν. Και σίγουρα αυτό δεν αρέσει σε κανένα μας. Αυτό, όμως, απέχει πολύ από το να περνάμε την υπόλοιπη ζωής μας μέσα στην γκρίνια και την μουρμούρα, για το πόσο άδικη είναι η κοινωνία. Άδικη ή

Δαλάι Λάμα: Η μόνη αληθινή θρησκεία είναι να έχεις καλή καρδιά.

Τον πήραν από το πατρικό σπίτι του όταν ήταν 6 χρονών. Στα 15 του έπρεπε να γίνει στρατιωτικός διοικητής και διπλωμάτης. Στα 25 αναγκάστηκε να φύγει από το Θιβέτ για την Ινδία. Σήμερα ο Dalai Lama είναι 79. Φαίνεται πως η ζωή του δεν υπήρξε εύκολη. Αλλά αντί να βλέπει κανείς ρυτίδες στο πρόσωπό του, αντικρίζει μια λάμψη να χορεύει στα μάτια του. Πάνω από 50 χρόνια οι άνθρωποι προσδοκούν

Ο πραγματικά καλλιεργημένος άνθρωπος, δεν προσβάλλει, δεν εκμεταλλεύεται, δεν μειώνει κανέναν.

Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη Τα πτυχία στους τοίχους δεν σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Δεν σου μαθαίνουν τρόπους και ευγένεια, δεν σου εξασφαλίζουν ανθρωπιά. Δεν σε κάνουν ευαίσθητο, δεν σου διδάσκουν πώς να έχεις ενσυναίσθηση και σίγουρα δεν σου μεταγγίζουν παιδεία, χαρακτήρα και αγωγή. Δεν είναι υπεύθυνα για τις αξίες σου, για τα ιδανικά σου, για τον τρόπο που βλέπεις και προσεγγίζεις τα πράγματα. Τα πτυχία στον τοίχο δεν σου διώχνουν τα κόμπλεξ,